گاهی حتی باران هم نمی آید ولی فقط می باری.امروز از آن گاهی وقت ها بود.بغضی داشتم که حتی باریدن هم چاره اش نبود.کشف امروزم راه رفتن بود.قدم برداشتن محکم.فقط باید راه بروی بدون هدف. اون هم توی خیابون شریعتی .تاریک تاریک. کمی آرام شدم.